Marrons glacés, Dinde farcie aux marrons? Cake aux chataîgnes? Crème de chataîgne?
We języku francuskim używane są dwie nazwy określając kasztana. Która jest prawidłowa i czym się różnią? Trochę czasu mi zajęło zorientowanie się w temacie, ale udało się rozwikłać zagadkę.
Chataîgne jest to nazwa botaniczna jadalnego kasztana, marron d’Inde czyli kasztanowiec zwyczajny jest absolutnie niejadalny. Skąd zatem określenia w kuchni francuskiej marrons chauds, crème de marrons, dinde aux marrons, marrons glacés ? Okazuje się, że marron to również duża, uprawiana odmiana jadalnego chataîgne. Marron ma jedno nasiono (pozostałe maja po kilka mniejszych), łatwo się go obiera, nadaje się znakomicie do wykorzystania w kuchni np. do deserów. Ponadto, dawno temu châtaignes było jedzeniem dla biednych, paszą dla bydła. Potem kasztany jadalne pojawiły się na stołach bogatych i aby je trochę odczarować zaczęto nazywać je marrons. Podobno nazwę zaczerpnięto z języka włoskiego. Stąd też powstało lekkie zamieszanie z dwoma nazwami. Czyli każdy marron jest chataîgne ale nie każdy chataîgne jest marron. We Francji kasztany uprawiane są głównie w regionie Owernia Rodan Alpy – Ardèche (tamtejsze kosztany posiadają certyfikat AOC), na Korsyce, a także na południu. Kraj jest ich czwartym producentem w Europie. Spożywa się je pieczone lub gotowane, robi się z nich mąkę kasztanową, przetwory, puree etc. Francuzi je kochają, organizowane są świetą/festiwale kasztanów, a nawet biegi z kasztanami w kieszeni.
Dawniej kasztanowce były nazywane drzewem chleba – dawno temu były podstawą wyżywienia. Wkładano je pod poduszki dzieciom, gdyż wierzono, że dzięki temu chore dzieci wyzdrowieją. A znaleziony idealnie okrągły kasztan powinien być schowany do porfela – miał przynosić szczęście. Najstarsze kasztanowce we Francji maja ponad 600 lat.
